RSS

Blog posts tagged with 'σύνδρομο υπεχρήσης'

Τενοντίτιδα Αχίλλειου

Ο αχίλλειος τένοντας συνδέει τους μυς της γάμπας με την πίσω πλευρά της φτέρνας και είναι ο ισχυρότερος τένοντας του σώματος.

Η πιο συνηθισμένη κάκωση που συναντάμε σε αυτό το σημείο είναι η άσηπτη φλεγμονή του τένοντα, η οποία οφείλεται σε ενδοτενοντικές αλλοιώσεις δηλαδή ρήξη μικρών ινών του τέντοντα. Θεωρείται κυρίως ασθένεια αθλητών ή ανθρώπων που έχουν έντονη κόπωση και ορθοστασία στην εργασία τους. Συνήθως εντοπίζεται στις ηλικίες 35-50 ετών.

Αναλόγως με τη διάρκεια των συμπτωμάτων, διαχωρίζεται σε:

  • Οξεία Τενοντίτιδα του Αχίλλειου Τένοντα όταν η ενόχληση είναι από λίγες μέρες έως ένα μήνα,
  • Χρόνια Τενοντίτιδα του Αχίλλειου Τένοντα όταν τα συμπτώματα χρονολογούνται πάνω από ένα μήνα.

Ο πόνος είναι έντονος κατά την κίνηση και ιδιαίτερα όταν ανεβαίνουμε ή κατεβαίνουμε σκάλες, περπατάμε ή τρέχουμε σε ανηφόρα, σε βαθύ κάθισμα, γενικότερα κατά τον αθλητισμό. Κατά την κίνηση του μυ της γάμπας σε αυτές τις καταστάσεις, η σύσπαση στο γαστροκνήμιο είναι πιο έντονη και μεταφέρεται η πίεση στον τένοντα. Συνήθως δημιουργείται οίδημα και αίσθηση “σκληρότητας” του τένοντα.

Τα αίτια για την τενοντίτιδα Αχίλλειου είναι τα εξής:

  • Μηχανική Τενοντίτιδα Αχίλλειου. Οι αθλητές είναι το μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών που παρουσιάζουν μηχανικές βλάβες στην περιοχή. Αυτό οφείλεται στο σύνδρομο υπερχρήσης, σε λάθος αθλητικά υποδήματα που χρησιμοποιούνται χωρίς εξατομικευμένους πάτους πελματογραφήματος, σε λάθος δάπεδο προπόνησης ή γενικά λάθος προπονητικές εγκαταστάσεις. Επίσης μηχανικές βλάβες παρουσιάζουν οι υπέρβαροι, οι επαγγελματίες ορθοστασίας και όσοι ανεβοκατεβαίνουν πολλά σκαλιά.
  • Εκφυλιστική Τενοντίτιδα Αχίλλειου. Παρουσιάζεται ως φυσιολογική φθορά σε ηλικίες άνω των σαράντα. Συνήθως στα άτομα αυτά υπήρχε προγενέστερη σχέση με τον αθλητισμό ή στην περίπτωση των γυναικών χρήση ψηλών τακουνιών.
  • Ρευματολογική Τενοντίτιδας Αχίλλειου. Είναι συνοδό σύμπτωμα σε περιπτώσεις ρευματολογικών ή αυτοάνοσων νοσημάτων όπως  της ρευματοειδούς αρθρίτιδας ή του συστηματικού Λύκου.
  • Φαρμακευτική Τενοντίτιδας Αχίλλειου. Είναι πολύ σπάνια περίπτωση και προκαλείται ως παρενέργεια κάποιων φαρμάκων.
  • Εμβιομηχανικές ανωμαλίες του άκρου πόδα. Συνήθως τα άτομα με υψηλή ποδική καμάρα, ραιβογωνία, καθώς και άτομα που παρουσιάζουν σφιχτό οπίσθιο μηριαίο και γαστροκνήμιο μυ.

Η αντιμετώπιση αρχικά, σύμφωνα πάντα με τη συμβουλή του ιατρού σας, είναι η φαρμακευτική αγωγή για μείωση του πόνου και της φλεγμονής παρόλο που δεν είναι 100% αποτελεσματική λύση, ειδικά στις χρόνιες περιπτώσεις. Η αγωγή ολοκληρώνεται μόνο με την κατασκευή εξατομικευμένων πάτων κατόπιν τρισδιάστατου Laser  πελματογραφήματος. Με το πελματογράφημα εντοπίζουμε τις πιθανές εμβιομηχανικές αποκλίσεις του άκρου πόδα και αναλόγως κατασκευάζουμε ένα πέλμα με το οποίο ευθυγραμμίζουμε τον άκρο πόδα στις περιπτώσεις ραιβογωνίας ή άλλων δομικών αποκλίσεων.  Στις περιπτώσεις που το πόδι δεν έχει κάποια εμβιομηχανική απόκλιση και οφείλεται σε μηχανικές βλάβες ή άλλες περιπτώσεις, τότε η ελαφριά ανύψωση του οπίσθιου μέρους των ορθωτικών πάτων σε συνδυασμό με τη στήριξη της καμάρας, αποφορτίζουν τις έντονες συσπάσεις και πιέσεις του τένοντα, με αποτέλεσμα την άμεση ανακούφιση του, αλλά κυρίως την προφύλαξη του από την πιθανότητα ρήξης. Τα ειδικά υλικά των εξατομικευμένων ορθωτικών πάτων κατόπιν πελματογραφήματος, είναι αντικραδασμικά και αποφορτίζουν πλήρως τις πιέσεις που δέχεται η πτέρνα.

Ο ασθενής ανακουφίζεται και επιστρέφει στις υποχρεώσεις του άμεσα.

Το παρόν άρθο έχει ενημερωτικό σκοπό και σε καμμία των περιπτώσεων δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη γνώμη του θεράποντος ιατρού σας.

Αθλητισμός στην παιδική-εφηβική ηλικία-Τραυματισμοί υπερχρήσης λόγω ανατομικών αίτιων

Ο αθλητισμός, αποτελεί ουσιαστικό παράγοντα διαμόρφωσης ενός υγιούς σώματος και πνεύματος, ενώ ταυτόχρονα συμβάλει στην ανάπτυξης της συλλογικότητας, της άμιλλας, της αγωνιστικότητας και της πειθαρχίας ειδικά στις παιδικές και νεαρές ηλικίες. Ωστόσο η ένταξη της φυσικής άσκησης στη ζωή των παιδιών, δεν αποκλείει την πιθανότητα τραυματισμών, που μακροπρόθεσμα ενδεχομένως να συντελέσουν στην εκδήλωση μυοσκελετικών ή άλλων προβλημάτων ποικίλης έντασης. Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες ο μέσος όρος των τραυματισμών στα κινητικά αθλήματα είναι 12 τραυματισμοί ανά 1000 ώρες ενεργής ασχολίας (προπόνηση-παιχνίδι).

Οι αθλητικοί τραυματισμοί διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες:

Α) τους οξείς τραυματισμούς οι οποίοι είναι εμφανείς άμεσα

Β)  τους χρόνιους ή τραυματισμούς υπερχρήσης οι οποίοι δεν είναι εμφανείς άμεσα και εκδηλώνονται σε μεταγενέστερο χρόνο και με αυτούς θα ασχοληθούμε σήμερα.

Οι αιτίες των αθλητικών  τραυματισμών υπερχρήσης διακρίνονται σε 3 κατηγορίες: 

Εξωγενή αίτια: τα ακατάλληλα υποδήματα, οι ακατάλληλες προπονητικές εγκαταστάσεις και επανάληψη κρούσεων  αλλά και συγκεκριμένων και ακραίων θέσεων του κορμού σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες του εκάστοτε αθλήματος. Ακόμα και στατικές επαναλαμβανόμενες θέσεις δημιουργούν συνεχείς και μονόπλευρα φορτία και τα αντίστοιχα προβλήματα.

Ενδογενή αίτια: η ηλικία καθώς  και προηγούμενοι τραυματισμοί που δεν αποκαταστάθηκαν πλήρως. Το ηλικιακό δεδομένο είναι καθοριστικής σημασίας καθώς η ελαστικότητα των ιστών και των αρθρώσεων διαφοροποιείται με την πάροδο του χρόνου. Έως την ηλικία των 12 ετών τα παιδιά έχουν μεγαλύτερο εύρος κίνησης των αρθρώσεων (λόγω μεγάλης ελαστικότητας) και αντίθετα σε μεγαλύτερες ηλικίες μικρότερο εύρος λόγω φυσιολογικής ακαμψίας των αρθρώσεων λόγω ηλικιακών αλλαγών. Και τα δύο ενδέχεται να προκαλέσουν τραυματισμούς κατά τη διάρκεια της προπόνησης.

Ανατομικά αίτια: δομικές ατέλειες των ανατομικών αξόνων των κάτω άκρων.

Οι πιο συνηθισμένες δομικές ατέλειες που πρέπει να ελέγχει οπωσδήποτε ένας νεαρός αθλούμενος για να μην έχει προβλήματα είναι:

  1. Η πλατυποδία ή κοιλοποδία
  2. Ο υπερπρηνισμός ή ο υπτιασμός
  3. Η βλαισογονία ή ραιβογονία
  4. η ανισοσκελία

Οι τραυματισμοί υπερχρήσης που προκαλούνται από ανατομικά αίτια, παρουσιάζονται συνήθως μετά από χρόνια, με πόνους στα γόνατα και στη μέση.

Ο πρώτος έλεγχος πρέπει να γίνεται στην ηλικία των 4-5 ετών. Αν δεν έχει γίνει πελματογραφικός έλεγχος μέχρι αυτή την ηλικία, πρέπει μέχρι την ηλικία των εννέα ετών, να έχουν μετρηθεί όλα τα παιδιά που έχουν σχέση με τον αθλητισμό.

Το πόδι που έχει πλατυποδία, υπερπρηνισμό και βλαισογονία αντιμετωπίζει συνήθως τους εξής τραυματισμούς υπερχρήσης:

  • Διαστρέμματα
  • Τενοντίτιδες, με πιο συχνές την τενοντίτιδα αχιλλείου
  • Κάταγμα κόπωσης του σκαφοειδούς
  • Σύνδρομο ταρσιαίου σωλήνα
  • Δύσκαμπτο Ή βλαισό μεγάλο δάκτυλο (κότσι)
  • Αλλοιώσεις χόνδρων επιγονατίδας και έξω μηνίσκου
  • Μετατραυματική αρθρίτιδα στην ποδοκνημική άρθρωση
  • Τραυματισμούς νυχιών και φουσκάλες τριβής
  • Υπερκερατώσεις στα σημεία έντονης πίεσης

Το πόδι που έχει κοιλοποδία, υπτιασμό και ραιβογονία, αντιμετωπίζει συνήθως τους εξής τραυματισμούς υπερχρήσης:

  • Διαστρέμματα
  • Κράμπες στις γάμπες
  • Τενοντίτιδα αχιλλείου
  • Τενοντίτιδα περονιαίων μυών
  • Αλλοιώσεις χόνδρων επιγονατίδας και έσω μηνίσκου
  • Φλεγμονές στα σησαμοειδή οστά
  • Κάταγμα κόπωσης των μεταταρσίων
  • Πτώση κεφαλών μεταταρσίων και άλγος στην περιοχή
  • Νεύρωμα Μόρτον
  • Άκανθα πτέρνας
  • Πελματιαία απονευρωσίτιδα
  • Υπερκερατώσεις στα σημεία έντονης πίεσης

Το  3D Laser πελματογράφημα είναι η μέθοδος που καλύπτει με απόλυτη ακρίβεια τις απαιτούμενες μετρήσεις με στόχο την κατασκευή εξατομικευμένων πάτων.

Οι εξατομικευμένοι πάτοι υποστηρίζουν τις σωστές γωνιακές κλίσεις του ποδιού, αποφορτίζουν τα σημεία που λανθασμένα έχουν μεγαλύτερη πίεση, προσφέρουν ικανοποιητική επιφάνεια στήριξης, ισομοιρασμό φορτίων και πιέσεων, ευθυγράμμιση των αρθρώσεων με στόχο τη μείωση των τραυματισμών υπερχρήσης από ανατομικά αίτια.